W przypadku konfliktu w Syrii Rada Bezpieczeństwa ponosi ewidentną porażkę. Nie dlatego, że nie udało jej się przyjąć rezolucji, w której odniosłaby się wprost do toczącego się konfliktu wewnętrznego i zbrodni reżimu Assada - co było skutecznie blokowano m.in. przez Rosję i Chiny (jedynie mimochodem przy innych okazjach zwracano uwagę na konieczność przestrzegania prawa międzynarodowego, konieczność dialogu politycznego). W takiej bowiem sytuacji trudno bowiem oczekiwać skuteczności od Rady, jeśli jej członkowie nie są w stanie osiągnąć konsensusu.
Rada odnotowuje porażkę, gdyż w kwestiach, co do których była zgodność między jej członkami, a mianowicie:
1. konieczność dostarczenia pomocy humanitarnej i zapewnienia bezpieczeństwa pracowników humanitarnych (zob. np. S/RES/2118)
2. konieczność wymuszenia zakazu użycia broni chemicznej (zob. S/RES/2209 praz S/RES/2235, o wątpliwościach co do jego obowiązywania w sytuacji konfliktu wewnętrznego pisaliśmy tutaj)
3. zwalczanie grup zbrojnych typu państwo islamskie (S/RES/2253, S/RES/2254, S/RES/2258)
nie widać skutecznego oddziaływania Rady na sytuację w regionie.
