Na zakończenie 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości UE kolejny raz podjął temat zawisłości sporu w świetle rozporządzenia Bruksela I oraz konwencji międzynarodowych. Pytanie prejudycjalne dotyczyło interpretacji art. 71 rozporządzenia Bruksela I, zgodnie z którym rozporządzenie nie naruszania regulacji dot. jurysdykcji, uznawania lub wykonywania orzeczeń zawartych w konwencjach międzynarodowych.
Podstawą sporu było powierzenie przez przewoźnika realizacji zlecenia międzynarodowego przewozu podwykonawcy. Niestety przewożony towar został
skradziony. W wyniku zawartej ugody, zleceniodawca uzyskał odszkodowanie od
ubezpieczyciela przewoźnika, który następnie wystąpił z roszczeniem regresowym
do podwykonawcy. Wcześniej jednak prawomocnym wyrokiem stwierdzono, że pomiędzy przewoźnikiem a
podwykonawcą nie istnieje prawo w odniesieniu do tych samych okoliczności,
a podwykonawca powinien odpowiadać za poniesioną szkodę jedynie do wysokości
maksymalnej kwoty przewidzianej w art. 23 Konwencji o umowie międzynarodowego
przewozu drogowego towarów - CMR. Czy można tu zatem mówić o zawisłości sprawy?
