Więcej funduszy na bioróżnorodność

Dzisiaj, po trzech tygodniach obrad, zakończyło się posiedzenie stron Konwencji o bioróżnorodności oraz jej dwóch Protokołów - z Cartageny i Nagoi. W Pyeongchang w Korei Południowej najpierw odbyło się 7. spotkanie stron Protokołu z Kartageny (29.09 - 3.10), następnie 6.10 rozpoczęło się 12. spotkanie stron Konwencji o bioróżnorodności, jednocześnie z trwającym od 13.10 pierwszym spotkaniem stron Protokołu z Nagoi, który tego dnia wszedł w życie. Zwieńczeniem wszystkich spotkań był panel wysokiego szczebla, który rozpoczął się w 15.10. 

Warto podkreślić, że COP/MOP państw stron konwencji o bioróżnorodności to ogromne przedsięwzięcie, gdyż ma ona aż 194 strony, a jedyne państwa, które nimi nie są to Stanu Zjednoczone, Andora i Watykan.

Wejście w życie Protokołu z Nagoi

14 lipca Sekretariat Konwencji o bioróżnorodności poinformował o uzyskaniu przez Protokół w Nagoi wymaganej liczby 51 ratyfikacji. W ostatnich tygodniach Protokół został ratyfikowany przez 12 państw.  Jako 51. strona dokumenty ratyfikacyjne złożył Urugwaj, dzięki czemu Protokół wejdzie w życie 12 listopada 2014 r. (lista ratyfikacji). Dzień później rozpoczyna się Konferencja stron Konwencji o bioróżnorodności. Oznacza to, że dokładnie w tym samym terminie będzie mogło się odbyć pierwsze spotkanie stron Protokołu z Nagoi. 

Do liczby ratyfikacji potrzebnych do wejścia w życie Protokołu nie jest wliczana Unia Europejska, która będzie stroną konwencji, gdyż zatwierdziła przystąpienie 16 maja 2014 r. 

Protokół z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej o dostępie do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów to jedna z najnowszych konwencji środowiskowych. Został przyjęty podczas Konferencji Stron Konwencji o bioróżnorodności w 2011 w Nagoi. Zakłada sprawiedliwy podział korzyści między tzw. „dawcami” i „biorcami” zasobów genetycznych. Jest szczególnie korzystny dla państw rozwijających się, gdyż gwarantuje im dostęp do wynagrodzenia za udostępnianie zasobów, co dotychczas nie było standardem. To właśnie państwa udostępniające swoje zasoby stanowią obecnie większość wśród tych, które ratyfikowały Protokół.

Honduras i Tadżykistan kolejnymi stronami Protokołu z Nagoi

Sekretariat Konwencji w sprawie różnorodności biologicznej poinformował niedawno o ratyfikacji najnowszego międzynarodowego porozumienia środowiskowego - Protokołu z Nagoi przez dwa kolejne państwa - Honduras, który uczynił to w sierpniu, a ostatnio Tadżykistan. Protokół ratyfikowało zatem już 20 państw.

Do jego wejścia w życie wciąż jednak brakuje trzydziestu ratyfikacji. Wśród dotychczasowych stron wciąż brak jest państw rozwiniętych. Dzieje się tak zapewne dlatego, że państwa te są raczej korzystającymi z zasobów niż udostępniającymi je, w związku z tym ratyfikacja Protokołu pociąga za sobą konieczność znacznie dalej idących zmian w krajowym prawodawstwie. Informacje o przygotowaniach niektórych państw można znaleźć tutaj.

Komory, Mongolia i Syria ratyfikowały Protokół z Nagoi

W ostatnim czasie trzy kolejne państwa ratyfikowały jedno z najnowszych wielostronnych porozumień środowiskowych - Protokół z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej o dostępie do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów. Syria złożyła dokumenty akcesji w kwietniu, Mongolia 21 maja, natomiast Komory ratyfikowały Protokół 28 maja (Syria i Mongolia nie podpisały wcześniej Protokołu). Dzięki tym ratyfikacjom Protokół z Nagoi ma już 18 stron, ale do jego wejścia w życie potrzebnych jest 50. 

Co ciekawe, dotychczas nie ratyfikowały Protokołu z Nagoi ani Unia Europejska ani żadne z jej państw członkowskich, chociaż prawie wszystkie państwa go podpisały. Komisja już przygotowała wniosek w sprawie zawarcia Protokołu (COM(2012)577), jak również zaproponowała sposób podziału kompetencji przy wykonywaniu go pomiędzy UE i państwa członkowskie -  Projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwego i równego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów w Unii (COM(2012)576).