UE: ograniczenia bailoutów bankowych

Jak, na podstawie informacji od "dobrze poinformowanych źródeł", donoszą Financial Times oraz Bloomberg, do końca lipca Komisja Europejska ma przedstawić zrewidowane, bardziej restrykcyjne zasady udzielania pomocy publicznej bankom.

Bazując przede wszystkim na doświadczeniach operacji ratunkowej prowadzonej w Hiszpanii (oraz doświadczeniach holenderskich) Komisja chce wzmocnić zasadę finansowej współodpowiedzialności udziałowców i wierzycieli za straty instytucji finansowej korzystającej z pomocy. Zmiany podobno nie mają jednak osłabić pozycji wierzycieli uprzywilejowanych.

Powyższe regulacje mają docelowo stanowić element reżimu działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (zob. posty na temat BRRD), tj. jednego z filarów tworzonej obecnie unii bankowej. Trwają również prace legislacyjne w obszarze konwersji lub umarzania długów (bail in).

Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nowe zasady mogłyby zacząć obowiązywać późnym latem.

Konsultacje społeczne dotyczące reformy sektora bankowego UE

W ubiegłym tygodniu pisaliśmy o kolejnym etapie przygotowywanej przez Komisję Europejską reformy strukturalnej unijnych banków (zob. post nt. Mapy drogowej). 

Zaledwie kilka dni później Komisja Europejska zaprosiła zainteresowanych do udziału w publicznych konsultacjach dotyczących proponowanych reform (zob.: Consultation paper). Dziewięć pytań postawionych przez Komisję ma ułatwić wybór między podziałem najważniejszych banków przede wszystkim wedle kryterium funkcjonalnego (dwa rozważane warianty) lub struktury właścicielskiej. Wnioski z konsultacji oraz tzw. Raportu Liikanena mają stanowić podstawę oceny oddziaływania regulacji.

Konsultacje społeczne zostaną zakończone 3 lipca.

Mapa drogowa reformy strukturalnej unijnych banków

Zgodnie z konkluzjami opublikowanego w październiku 2012 r. tzw. Raportu Liikanena, realizowane w UE doraźne reformy sektora bankowego – w tym ustanowienie europejskiego nadzoru mikro- i makroostrożnościowego, ustanowienie instrumentów płynnościowych, czy podniesienie kwot gwarantowanych depozytów – nie rozwiązały problemów strukturalnych sektora, jak choćby podejmowania nadmiernego ryzyka, czy trudności nadzorczych w odniesieniu do złożonych struktur bankowych. Zasadniczym przesłaniem Raportu Liikanena, niezależnie od prowadzonych w UE prac legislacyjnych między innymi nad zaostrzeniem wymogów kapitałowych (zob. posty nt. CRR/CRD IV), ustanowienia reżimu działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (BRRD) czy nad powołaniem unii bankowej, było wezwanie do reformy struktur samych banków, a najlepiej rozdzielenie bankowości inwestycyjnej i depozytowo-kredytowej.