Sportowy Trybunał Arbitrażowy a gwarancje EKPC - sprawa Platini p. Szwajcarii

Rozstrzygnięta przez ETPC decyzją o niedopuszczalności sprawa dotyczyła Michela Platiniego, byłego piłkarza oraz szefa UEFA i wice--szefa FIFA. ETPC rozstrzygał jego skargę dotyczącą rzetelności postępowania przed organami FIFA, a następnie przed Sportowym Trybunałem Arbitrażowym (CAS), w którym został on skazany na karę grzywny oraz zawieszony w działalności sportowej na 4 lata w związku z nieprawidłowościami finansowymi polegającymi na przyjęciu "dodatkowego" wynagrodzenia w kwocie 2 mln franków szwajcarskich.

Trybunał rozstrzygnął w sprawie kilka istotnych kwestii. Po pierwsze to, czy posiada jurysdykcję ratione personae zważywszy, że sprawa została skierowana przeciwko Szwajcarii, a CAS jest organem funkcjonującym w ramach fundacji prawa prywatnego. W tym względzie Trybunał wskazał, że z uwagi na fakt, iż prawo francuskie przewiduje możliwość zakwestionowania przed szwajcarskimi organami wymiaru sprawiedliwości orzeczeń CAS (sąd federalny) i tym samym wprowadzenia ich do krajowego porządku prawnego, może on rozstrzygać kwestię odpowiedzialności Szwajcarii.

W zakresie art. 6 Konwencji, skarżący zakwestionował niezależność organów rozstrzygających jego sprawę, biorąc pod uwagę ich finansowanie przez FIFA, a więc de facto powiązanie z podmiotem, który domagał się jego ukarania. Z uwagi na fakt, że skarżący nie podniósł jednakże takiego zarzutu przed sądem federalnym, ETPC uznał, że nie wykorzystał on dostępnych środków odwoławczych. 

Interesujące zarzuty zostały sformułowane na podstawie art. 7 Konwencji. Skarżący utrzymywał, że sądy dyscyplinarne FIFA orzekając w latach 2007 i 2011 o jego winie oparły się na dokumentach precyzujących kwestie otrzymywania dodatkowych gratyfikacji, które weszły w życie dopiero w 2012 r. Podniósł on taki zarzut przed CAS oraz przed sądem federalnym, ale nie został on uwzględniony. Zarzutu tego Trybunał nie rozpatrzył co do meritum, ponieważ uznał, że nie znajdzie zastosowania art. 7 Konwencji. W sprawie nie chodziło bowiem o "czyn zabroniony". Uzasadniając rozstrzygnięcie Trybunał wskazał, że sankcja, która została wymierzona Michelowi Platiniemu, wysokiemu funkcjonariuszowi FIFA, polegająca na zakazie sprawowania przez 4 lata funkcji w związkach sportowych została wymierzona na podstawie przepisów dyscyplinarnych organizacji oraz wymierzona przez organy sądowe tej organizacji. Były to więc środki szczególne podjęte w odniesieniu do 1. członka relatywnie małej grupy 2. osoby legitymującej się szczególnym statusem, 3. osoby poddanej szczególnym regulacjom w zakresie swojego postępowania. Gwarancje z art. 7 Konwencji nie znalazły więc zastosowania.   

Brak naruszenia praw byłego funkcjonariusza KGB skazanego za ludobójstwo - Drelingas p. Litwie

Wiele skarg składanych do Trybunał w Strasburgu dotyczy okoliczności, które swój początek miały daleko przed związaniem się poszczególnych państw Konwencją. W ostatnich dniach Trybunał wydał interesujący wyrok w sprawie Drelingas p. Litwie. Przedmiotem skargi był zarzut, że skazanie skarżącego za zbrodnię ludobójstwa, której miał dopuścić się w 1956 r. doprowadzając jako funkcjonariusz KGB do zamordowania dwóch partyzantów litewskich, nastąpiło z naruszeniem art. 7 Konwencji. Skarżący powoływał się na wyrok ETPC w sprawie Vasiliauskas p. Litwie, w którym Trybunał stwierdził naruszenie tego przepisu w niemalże identycznych okolicznościach. ETPC orzekł wtedy, że skazanie skarżącego za zbrodnię ludobójstwa nie mogło być postrzegane jako zgodne z istotą tego przestępstwa w formie zdefiniowanej przez prawo międzynarodowe w czasie jego popełnienia i dlatego w 1953 r. skarżący nie był w stanie przewidzieć, że może za jego popełnienie ponieść odpowiedzialność. Sądy krajowe potraktowały zamordowanych partyzantów jako „grupę polityczną”, która w owym czasie nie była objęta ochroną prawa międzynarodowego.