Polityczny kompromis ministrów UGW ws. Podatku Tobina

Wykorzystując oczyszczenie przedpola dla współpracy w zakresie ustanowienia podatku od transakcji finansowych (FTT) w konsekwencji ubiegłotygodniowej decyzji Trybunału Sprawiedliwości (nasz post tutaj), ministrowie finansów strefy Euro wypracowali porozumienie polityczne w sprawie wprowadzenia podatku od 1 stycznia 2016 (Il Sole 24 Ore, Primo accordo tra i Paesi euro sulla Tobin Tax: l'obiettivo è introdurre la nuova imposta dal 2016). Porozumienia nie podpisała jedynie, przeżywająca aktualnie kryzys polityczny, Słowenia.

Plan skrytykowały m.in. Wielka Brytania, Szwecja i Europejski Bank Inwestycyjny. Sceptycznie wyraziła się o jego ogólnikowości Holandia, rozważająca przystąpienie do współpracy.

Szerzej: Euractiv, UK, Sweden attack FTT statement by euro nations.

Zgoda Trybunału Sprawiedliwości na wzmocnioną współpracę w zakresie podatku Tobina

Wbrew stanowisku służb prawnych Rady (zobacz nasz post z września ubiegłego roku), Trybunał Sprawiedliwości oddalił skargę Wielkiej Brytanii o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/52/UE upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych (Wyrok Trybunału z 30.4.2014, C‑209/13). Przedmiotowy wniosek do Komisji o ustanowienie wzmocnionej współpracy  w zakresie podatku od transakcji finansowych (FTT) wystosowało 11 państw członkowskich, po tym jak niepowodzeniem zakończyła się inicjatywa przyjęcia regulacji w skali całej UE. Jedenastka roboczo przyjęła jednak tożsamy zakres i zasady realizacji obowiązku podatkowego z tym określonym w pierwotnym projekcie Komisji.

Unijny podatek od transakcji finansowych sprzeczny z prawem

Służby prawne Rady w kategoryczny sposób stwierdziły, że wprowadzenie od 2014 r. podatku od transakcji finansowych (FTT) w 11 państwach EMU narusza suwerenność podatkową pozostałych. Według opinii prawnej, która wyciekła do dziennikarzy FT (Europe financial transaction tax hits legal wall) i agencji Reuters (EU lawyers say transaction tax plan is illegal), podstawowy zarzut prawników Rady dotyczy tzw. zasady rezydencji, zgodnie z którą kryterium wymiaru podatku będzie stanowiło państwo siedziby a nie miejsce dokonania transakcji, co miałoby stanowić naruszenie międzynarodowego prawa zwyczajowego w zakresie jurysdykcji podatkowej oraz norm traktatowych w przedmiocie kompetencji podatkowych państw spoza "11". Przyjęcie owej zasady pozwoliłoby na opodatkowanie transakcji realizowanych w tym samym centrum finansowym między instytucjami zarejstrowanymi w różnych państwach, co budzi sprzeciw przede wszystkim Wielkiej Brytanii.