ETPC zarządza zastosowanie środków tymczasowych w sprawie dyscyplinarnej prowadzonej przeciwko sędziemu SN Włodzimierzowi Wróblowi

 Początek lutego 2022 r. przyniósł kolejne dwa rozstrzygnięcia ETPC przeciwko Polsce związane z problematyką zmian w sądownictwie wprowadzanych od 2017 r. Wyrok w sprawie Advance Pharma sp. z o.o v. Poland z 3.2.2022 r. (orzeczenie tu) nie był zasadniczo zaskoczeniem, ponieważ odnosił się do statusu sędziów powołanych przez neo-KRS, a więc problematyki rozstrzygniętej już w sprawie Reczkowicz p. Polsce (o sprawie pisaliśmy tu ). Tym razem jednak chodziło o status sędziów zasiadających w Izbie Cywilnej SN i ETPC podobnie jak we wcześniejszej sprawie orzekł, że doszło do naruszenia art. 6 EKPC odnośnie prawa skarżącej spółki do rozpatrzenia sprawy przez niezależny i niezawisły sąd ustanowiony ustawą.

Istotną nowością jest natomiast decyzja o zastosowaniu środków tymczasowych w odniesieniu do  postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Izbę Dyscyplinarną przeciwko sędziemu prof. Włodzimierzowi Wróblowi (informacja tu). Trybunał zwrócił się do władz polskich o zapewnienie, że w postępowaniu mającym na celu uchylenie sędziemu immunitetu będą przestrzegane zasady „rzetelnego procesu” w rozumieniu EKPC oraz, że do czasu rozstrzygnięcia skargi sędziego przez ETPC w jego sprawie nie będą podejmowane żadne rozstrzygnięcia przez Izbę Dyscyplinarną SN.

Kolejny wyrok ETPCz dotyczący zmian w sądownictwie - Dolińska – Ficek i Ozimek p. Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował dziś orzeczenie w sprawie Dolińska – Ficek i Ozimek p. Polsce, czyli kolejnej sprawie dotyczącej zarzutów związanych ze zmianami wprowadzanymi w polskim wymiarze sprawiedliwości od 2015 r.

Tym razem chodzi o sytuację sędziów, którzy starali się o awans, jednak ich kandydatury KRS oceniła negatywnie. Sędziowie odwołali się do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, a ta ich skarg nie uwzględniła. Zwrócili się więc do ETPCz.

Orzeczenie nie stanowi dużego zaskoczenia, ponieważ sprawa została rozpatrzona w świetle wyroku Wielkiej Izby Trybunału w sprawie Guomundur Andri Astradsson p. Islandii (grudzień 2020 r. oraz Reczkowicz p. Polsce (lipiec 2021). Można więc powiedzieć, że potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą, choć w odniesieniu do nowych okoliczności.

Konkluzją Trybunału jest stwierdzenie, że Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN nie stanowi sądu ustanowionego na podstawie ustawy w rozumieniu art. 6 Konwencji. Wniosek tak Trybunał oparł na następujących argumentach.

Czy Izba Dyscyplinarna SN to sąd? Wyrok ETPCz w sprawie Reczkowicz p. Polsce

W sprawie Reczkowicz p. Polsce Europejski Trybunał Praw Człowieka ocenił, czy Izba Dyscyplinarna SN stanowi sąd rozumieniu Konwencji. Postępowanie zainicjowała skarga wniesiona w 2019 r. przez adwokat, której sprawę rozpatrywała Izba. Skarga dotyczyła naruszenia art. 6 EKPC, gwarantującego prawo do rzetelnego procesu sądowego. Skarżąca zarzuciła, że jej sprawa powinny być rozpatrywana, zgodnie z EKPC, przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy – a nowa izba SN tych wymogów nie spełnia.

Skarżąca powoływała się m.in. na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 listopada 2019 r. w sprawie A.K. i inni (C-585, 624 i 625/18) oraz orzeczenia Sądu Najwyższego wydane w świetle kryteriów wskazanych przez TSUE. Przesądzały one, że sędziowie Sądu Najwyższego mianowani na podstawie rekomendacji nowej Krajowej Rady Sądownictwa, nie zostali powołani zgodnie z prawem krajowym, co wzbudza wątpliwości co do spełniania przez nich gwarancji niezawisłości i bezstronności.