Polska kandydatka do Komitetu osób niepełnosprawnych - wybory już 12 czerwca

12 czerwca 2018 r. odbędą się wybory do Komitetu ds. praw osób niepełnosprawnych powołanego na podstawie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z 2006 r., której Polska jest stroną. Do obsadzenia jest 9 miejsc (Komitet składa się z 18 osób). 

Polska zgłosiła kandydaturę prof. Dobroniegi Trawkowskiej (zob. tutaj) - z Instytutu Socjologii UAM w Poznaniu (zob. informację na stronie uniwersytetu) mającej rzeczywiście spory dorobek naukowy, jak i zawodowy, jeśli chodzi o prawa osób niepełnosprawnych. 

Co jednak charakterystyczne kandydatka podkreśla swoje zaangażowanie w rządowy program Pro Life (zapewne chodzi o program Za życiem, w którego przygotowanie Pani Profesor była włączona, a którego celem jest "pomoc w celu integracji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych oraz wsparcie ich rodzin. Dodatkowo przewidziana jest również pomoc dla kobiet w okresie ciąży (w tym powikłanej), porodu i połogu oraz rozwój wsparcia dla matek z małoletnimi dziećmi. Program zapewnia podniesienie jakości i dostępności świadczeń opieki zdrowotnej, zwiększenie efektywności i dostępności do rehabilitacji dzieci, u których zdiagnozowano ciężkie i nieodwracalne upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu, powstałych w prenatalnym okresie rozwoju lub w czasie porodu. W programie przewidziane jest również wsparcie dla rodzin w opiece nad osobą niepełnosprawną czy zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych.", zob. więcej informacji tutaj).

Interwencja Komisarza Praw Człowieka w postępowaniu przed ETPC - prawa niepełnosprawnych dzieci i młodzieży do edukacji

20 listopada Komisarz Praw Człowieka korzystając ze swoich uprawnień zagwarantowanych mu w art. 36 ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka złożył kolejną już w tym roku interwencję strony trzeciej. Trzeba przyznać, że Komisarz aktywnie korzysta ze swojego uprawnienia, ponieważ przyłączył się w tym roku już do 105 skarg - co prawda dotyczących czterech problemów: swobody wypowiedzi oraz wolności i bezpieczeństwa parlamentarzystów i dziennikarzy w Turcji, wydarzeń związanych z prowadzeniem operacji antyterrorystycznej na południowym wschodzie Turcji oraz praw osób wykonujących zawód adwokata w Azerbejdżanie. Najnowsza interwencja zasługuje na dostrzeżenie, ponieważ dotyczy problemu, który nie przykuwa - w przeciwieństwie do powyżej wskazanych - zainteresowania opinii publicznej. Sprawa Stoian p. Rumunii dotyczy bowiem dostępu młodego niepełnosprawnego fizycznie studenta do edukacji powszechnej. W ostatnim czasie Komisarz aktywnie angażował się w problematykę pełnego dostępu dzieci do równej edukacji, zarówno dzieci niepełnosprawnych, jak i dzieci romskich oraz dzieci migrantów - które to grupy w opinii Komisarza najbardziej dotknięte są wykluczeniem, czy wręcz segregacją w szkołach. Szeroki komentarz Komisarza w tej kwestii opublikowany został jesienią 2017 r. 

Czy otyłość może stanowić kryterium dyskryminacji zakazanej przez prawo UE?

Taki właśnie problem wykładni zasady niedyskryminacji , sformułowanej w prawie Unii Europejskiej, rozstrzygnął 18 grudnia 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-354/13 Fag og Arbejde (FOA, w imieniu Karstena Kaltofta) przeciwko Kommunernes Landsforening (KL, w imieniu Billund Kommune) (zob. też komunikat prasowy). 

Problem ten powstał na gruncie sprawy toczącej się przed duńskim sądem. Karsten Kaltoft (w sprawie reprezentowany przez związek zawodowy FOA) przez 15 lat zatrudniony był przez duńską gminę Billund jako opiekun dziecięcy (praca polegała na opiece nad kilkorgiem dzieci we własnym domu). W 2010 r. gmina wypowiedziała mu umowę o pracę, co uzasadniała zmniejszeniem liczby dzieci wymagających opieki. Jednak sytuacja wyglądała tak, że wszyscy gminni opiekunowie mieli pod opieką mniej dzieci, a pracę stracił tylko p. Kaltoft. Władze gminy nie wyjaśniły mu, dlaczego to właśnie jego zwolniono. Natomiast w czasie rozmowy dotyczącej zwolnienia pojawił się wątek otyłości p. Kaltofta. W efekcie, związek zawodowy w imieniu p. Kaltofta wystapił z powództwem o stwierdzenie dyskryminacji ze względu na otyłość (którą uznano za prawdziwy powód rozwiązania umowy o pracę) i odszkodowanie. Rozstrzygający sprawę sąd krajowy zwrócił się do TS z pytaniem o to, czy prawo Unii obejmuje także zakaz dyskryminacji ze względu na otyłość oraz - dodatkowo - czy otyłość można uznać za niepełnosprawność rozumieniu dyrektywy 2000/78 (ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy).