Nowa platforma informacyjna dotycząca przemocy na tle płci społeczno-kulturowej w czasach reżimu Czerwonych Khmerów w Kambodży

Projekt Kambodżańskich Obrońców (Cambodian Defenders Project) w kooperacji z  Organizacją do spraw transkultury i interwencji socjalno-psychologiczynych (Transcultural Psychosocial Organisation) i Oddzial Pomocy dla Ofiar (Victims Support Section) Nadzwyczajnej Izby Sądów w Trybunale Konstytucyjnym Kambodży stworzyły pierwszą platformę informacyjną online dotyczącą przemocy na tle płci społeczno-kulturowej (gender-based violence/GBV) w czasach reżimu Czerwonych Khmerów (strona po angielsku: http://www.gbvkr.org/). Strona ta oferuje unikatową kolekcję materiałów, wiadomości i informacji na dany temat i jej zadaniem jest dzielenie się wiedzą, doświadczeniami i wynikami pracy w kwestiach GBV w Kambodży.       

   

    

      

Tekst nowego Traktatu o Handlu Bronią przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne NZ

Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 2 kwietnia 2013 r. przeważającą większością głosów przyjęło tekst nowego Traktatu o handlu bronią (The Arms Trade Treaty). Za traktatem głosowało ostatecznie 154 państw, w tym również Polska; przeciwko opowiedziały się trzy (Syria, Iran oraz Korea Północna), zaś 23 kraje wstrzymały się od głosu (m.in. Rosja oraz Chińska Republika Ludowa). Na głosowanie nad traktatem ostatecznie zdecydowano się po zablokowaniu w zeszłym tygodniu jego przyjęcia w drodze konsensusu (na skutek opozycji ze strony Syrii, Iranu oraz Korei Północnej). Przyjęty tekst Traktatu między innymi zakazuje eksportu do krajów objętych międzynarodowym embargiem. Państwa są również zobowiązane przed przeprowadzeniem transakcji do dokonania oceny ryzyka przejęcia sprzedawanej broni przez grupy terrorystyczne lub wykorzystywania jej do atakowania chronionych obiektów cywilnych. W przypadku negatywnej oceny sprzedaż broni jest zabroniona. Państwa mogą złożyć podpis pod traktatem od 3 czerwca 2013 r., zaś sam traktat wejdzie w życie po upływie 90 dni od dnia złożenia 50-tego instrumentu ratyfikacyjnego.

Unia Europejska stroną uzupełniającego protokołu z Nagoi – Kuala Lumpur

26 marca Unia Europejska złożyła dokumenty ratyfikacyjne i stała się stroną uzupełniającego protokołu z Nagoi – Kuala Lumpur dotyczącego odpowiedzialności i odszkodowania do protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym. Protokół ten uzupełnia Protokół kartageński o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej. Reguluje kwestie odpowiedzialności za ewentualne szkody spowodowane przez transgraniczne przemieszczenie organizmów modyfikowanych genetycznie. Został przyjęty 15.10.2010 r. podczas spotkania stron Konwencji o różnorodności biologicznej w Nagoi i otwarty do podpisu w 2011 r. Został podpisany przez Unię Europejską 11 maja 2011 r. Protokół podpisało także 24 spośród państw członkowskich UE, w tym Polska. Protokół wejdzie w życie dziewięćdziesiąt dni po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych przez czterdziesty podmiot. Unia Europejska jest dwunastym.

Kanada wypowiada Konwencję w sprawie zwalczania pustynnienia

28 marca Kanada wypowiedziała Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania pustynnienia w państwach dotkniętych poważnymi suszami i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce (UNCCD), składając notyfikację w tej sprawie do Sekretarza Generalnego ONZ, który jest depozytariuszem Konwencji. Powodem, na który wskazuje rząd kanadyjski jest  marnotrawienie – w jego ocenie – budżetu Konwencji na biurokrację. Kanada twierdzi, że jej uczestnictwo w Konwencji, choć kosztowne, nie przynosiło korzyści dla środowiska. Wypowiedzenie Konwencji przez rząd spotkało się z krytyką ze strony kanadyjskiej opozycji. Tym bardziej, że jest to kolejny antyśrodowiskowy krok rządu, po tym, jak w grudniu 2011 r. wypowiedziała Protokół z Kioto. Jak twierdzi Kanadyjska prasa i opozycja, bycie stroną Konwencji w sprawie zwalczania pustynnienia leży w interesie Kanady, która także jest dotknięta przez susze i może skorzystać na współpracy międzynarodowej w tym zakresie. Kanada jako jedna z pierwszych podpisała Konwencję w 1994 r. i ratyfikowała ją w 1995 r. Obecnie 194 państwa są jej stronami.  Kanada przestanie był stroną Konwencji w marcu 2014 r.

Sprawa Enrica Lexie: marynarka wojenna czy private contractors?

Jednym z ciekawszych prawnomiędzynarodowych wątków w dyskusji dotyczącej jurysdykcji hinduskich sądów do osądzenia o zabójstwo na wodach międzynarodowych dwóch włoskich marynarzy-żołnierzy pełniących służbę na statku handlowym (zobacz wcześniejsze posty: Dorozumiane zreczenie się immunitetu dyplomatycznego przez ambasadora oraz Spór jurysdykcyjny państwa nadbrzeżnego i państwa bandery) jest status prawny obu podejrzanych.

Zgodnie z Art.5 Rozporządzenia z mocą ustawy z 2011 r. (Decreto-Legge 12 luglio 2011, n.107, G.U. 5/8/2011, n. 181) oraz załącznikiem do Listu intencyjnego zawartego między Ministerstwem obrony a Stowarzyszeniem armatorów włoskich CONFITARMA (Convenzione allegata alProtocollo di intesa), w ramach walki z piractwem na wodach międzynarodowych Ministerstwo Obrony może zawrzeć układ z armatorami prywatnymi w sprawie odpłatnej ochrony rejsów handlowych przez członków marynarki wojennej na wskazanych przez Ministerstwo niebezpiecznych wodach międzynarodowych. Żołnierze marynarki lub innych sił zbrojnych należący do Jednostek ochrony wojskowej (Nuclei militari di protezione, NMP) realizują w takiej sytuacji funkcje policji sądowej w rozumieniu kodeksu morskiego i norm procedury karnej. Zgodnie z tym samym artykułem usługi ochrony mogą również świadczyć prywatne agencje ochrony.