G20 opowiada się za sankcjami gospodarczymi wobec rajów podatkowych

15 kwietnia w Waszyngtonie odbył się kolejny szczyt ministrów finansów G20. W końcowym Komunikacie zawarto szereg stwierdzeń potwierdzających ewolucję postrzegania funkcji polityki monetarnej w wyniku doświadczeń walki ze światowym kryzysem finansowym (i europejskim kryzysem zadłużenia), jak choćby podkreślenie zależności między polityką monetarną i wydatkami sprzyjającymi lepszemu wzrostowi gospodarczemu, czy zerwanie z receptami na uzdrawianie sytuacji gospodarczej na zasadzie one size fits all.

Bardziej konkretny charakter ma zapowiedź publikacji na lipcowym szczycie Wytycznych dla programów reform strukturalnych, nad którymi G20 pracuje przy wsparciu ze strony MFW, OECD i innych organizacji międzynarodowych. Ministrowie porozumieli się już co do obszarów priorytetów, a w ciągu kolejnego kwartału mają zostać opracowane wskaźniki pozwalające na ocenę wyzwań i postępów we wdrażaniu reform.

W świetle skandalu Panama Papers (zob. nasze posty o unikaniu sankcji finansowych, oraz korupcji w FIFA i UEFA) powszechną uwagę przykuły jednak przede wszystkim rozmowy na temat walki z uchylaniem się od opodatkowania, praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu (AML/CFT). Kwestiom tym poświęcono zasadniczą część Komunikatu:

Porozumienie G20/OECD ws. walki z erozją bazy podatkowej i przenoszeniem dochodów

Po tym jak na początku miesiąca zakończono negocjacje techniczne na forum OECD, 7 października zgromadzeni w Limie ministrowie finansów G20 zatwierdzili pakiet końcowy środków przeciwko Erozji bazy podatkowej i przenoszenia dochodów (BEPS), tj. praktykom korporacyjnym wyboru jurysdykcji podatkowej niezależnie od miejsca faktycznego prowadzenia działalności.  

Dokument stanowi zwieńczenie przeszło dwuletnich prac podjętych, z inicjatywy G20, w związku z ogólną konstatacją, że jest to problem wymagający holistycznego podejścia, aczkolwiek wówczas go umiano go jeszcze skwantyfikować. Wedle szacunków OECD od 2013 praktyki BEPS doprowadziły do zmniejszenia wpływów z CIT między 4% a 10%, tj. średnio o 100 do 240 mld USD rocznie (OECD, Note d’information).