Coraz więcej czynników sprzyja zdecydowanym działaniom
międzynarodowym przeciwko jurysdykcjom niewspółpracującym w zakresie walki z
uchylaniem się od opodatkowania, praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu
(AML/CFT), wpisanym w plan prac G20.
W UE potężnym bodźcem do wzmożenia wysiłków w tym zakresie
był francuski skandal Cahuzac, który przyczynił się do przyjęcia deklaracji o
pogłębionej współpracy części państw unijnych w zakresie automatycznego
przekazywania informacji bankowych (zobacz wcześniejszy
post). W skali
światowej najważniejszym czynnikiem skłaniającym państwa do zmiany polityki
było wejście w życie amerykańskiej Foreign Account Tax Compliance Act (FATCA),
zgodnie z którą USA wymagają automatycznego transferu określonych danych
bankowych pod groźbą kar finansowych i handlowych nakładanych na instytucje
finansowe nierespektujące wymogów FATCA. Choćby w przypadku Luksemburga – obok
Austrii ostatniego państwa UE niechętnego ostatnim nowelizacjom zasad
współpracy – ten ostatni czynnik miał decydujące znaczenie dla liberalizacji
zasad dostępu do danych bankowych (pisaliśmy o tym
tu). Wreszcie mimo irytacji
UE na apele państw trzecich o złagodzenie kursu polityki oszczędnościowej (zob.
post nt.
Wiosennego posiedzenia MFW-BŚ), Przewodniczący Komisji Europejskiej
Jose Manuel Barroso dopiero co przyznał, że potencjał (polityczny) polityki
oszczędnościowej uległ wyczerpaniu (CNBC,
Eraof Austerity Has Run Its Course, EU Says), zatem środki które można by
uzyskać walcząc z uchylającymi się od opodatkowania jawią się szczególnie atrakcyjnie
– finansowo i politycznie. Właśnie ta kwestia była jednym z nielicznych
obszarów, w których komunikat z Wiosennego posiedzenia MFW-BŚ stwarza nadzieje
na podjęcie zdecydowanych działań.