Historia zatacza koło: w 2013 roku Max Schrems,
austriacki aktywista działający w obszarze ochrony prywatności i danych
osobowych, złożył do irlandzkiego organu ochrony danych osobowych skargę dotyczącą
zasad umożliwiających przekazywanie danych osobowych z UE do Stanów
Zjednoczonych w oparciu o przepisy Bezpiecznej przystani przez Facebooka.
Postępowanie przyniosło skutek w postaci pytań prejudycjalnych skierowanych
przez irlandzki High Court do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
(TSUE). Chociaż wśród pytań sformułowanych przez High Court nie znalazło się
pytanie dotyczące ważności Bezpiecznej przystani, TSUE skorzystał wówczas
z okazji wypowiedzenia się na ten temat i w orzeczeniu z 2015 roku stwierdził jej nieważność (post na ten temat).
Decyzja TSUE nie doprowadziła jednak do końca sporu toczącego
się między aktywistą a (de facto) cyfrowym gigantem. Niemal pięć lat
później, 16 lipca 2020 roku, TSUE wydał wyrok odnoszący się do serii
kolejnych pytań, które sformułowane zostały przez High Court w związku z
przeformułowaną skargą złożoną przez Maxa Schremsa (tzw. Schrems II). Wśród 11 pytań wyodrębnić
można dwa najważniejsze zagadnienia: po pierwsze, szereg pytań odnoszących się
do standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych
państwom trzecim oraz podmiotom przetwarzającym dane mającym siedzibę w takich
państwach. Po drugie, pytania dotyczące gwarancji adekwatnego poziomu ochrony
danych osobowych w świetle Tarczy prywatności, która zastąpiła Bezpieczną
przystań jako akt regulujący zasady określające odpowiedni stopień ochrony
danych osobowych przekazywanych z Unii do podmiotów mających siedzibę w Stanach
Zjednoczonych.
