Spadkobierca rodziny Rotszyldów pozywa miasto Wiedeń

Pod koniec ubiegłego tygodnia ujawniono, że Geoffrey Hoguet, nowojorski przedsiębiorca i jeden ze spadkobierców bankierskiej rodziny Rotszyldów, złożył pozew przeciwko władzom miejskim Wiednia. Dotyczy on zwrotu majątku fundacji charytatywnej - Fundacji Nathaniela Freihera von Rothschilda na rzecz osób psychicznie chorych - ustanowionej w 1905 r. Środki na jej utworzenie zostały przekazane przez Alberta von Rothschilda, wiedeńskiego bankiera, dla uczczenia pamięci swego brata Nathaniela, znanego kolekcjonera sztuki i czołowego orędownika leczenia psychiatrycznego. Fundacją kierował 12-osobowy zarząd, którego 9 członków było wskazywanych przez rodzinę Rotszyldów. Z środków fundacji sfinansowano m.in. utworzenie dwóch centrów zaawansowanej opieki medycznej w zakresie zaburzeń nerwowych - jednych z pierwszych instytucji tego rodzaju na świecie. Po aneksji terytorium Austrii przez Trzecią Rzeszę w 1938 r. rodzina Rotszyldów musiała opuścić Wiedeń, ich majątki zostały skonfiskowane, a sama fundacja rozwiązana. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1952 r., władze Wiednia przywróciły fundację do życia i zaczęły zarządzać jej majątkiem, ale już bez udziału przedstawicieli rodziny. Ponadto, fundacja pod miejskim zarządem sprzedała miastu bardzo cenną nieruchomość - barokowy pałac Marii-Teresy - jedno z dwóch centrów leczenia psychiatrycznego. W 2017 r. wprowadzono także zmianę do statutu fundacji, zgodnie z którą w razie rozwiązania tej organizacji dobroczynnej, cały jej majątek przechodzi na rzecz miasta Wiedeń. Obecnie wartość pozostałych środków funduszu wyceniana jest na około 120 milionów euro. Powód domaga się zatem przywrócenia fundacji do jej pierwotnej formy, unieważnienia sprzedaży pałacu, która jego zdaniem została dokonana po rażąco zaniżonej cenie, oraz anulowania zmian w statucie pozwalających na przejęcie majątku tej organizacji przez miasto. W treści pozwu pada zarzut, że władze Wiednia działają tak, jakby konfiskaty żydowskiego majątku, ogłaszane przez nazistów dziesiątki lat temu, miały wciąż moc prawną.

Muzeum II Wojny Światowej przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka

Źródło: https://trojmiasto.tv/Zwiedz-z-nami-Muzeum-II-Wojny-Swiatowej-19518.html

W ostatnich dniach pojawiło się w prasie szereg informacji oraz komentarzy dotyczących skargi prof. Pawła Machcewicza, byłego dyrektora i jednego z twórców Muzeum II Wojny Światowej (MIIWŚ) w Gdańsku, złożonej do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz.) przeciwko polskim władzom. Skarżący zarzuca im pozbawienie go prawa do sądu (dostępu do sprawiedliwości), czyli naruszanie art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPCz.). Ponadto, wskazuje on na naruszenie prawa do wolności wyrażania opinii (art. 10 EKPCz.), w którym zawiera się też wolność głoszenia i badań naukowych oraz dopuszczenie różnych głosów w debacie publicznej i historycznej. Według byłego dyrektora MIIWŚ państwo polskie podważyło podstawowe prawo człowieka do stawiania pytań, dociekania i wyrażania własnych poglądów dotyczących wydarzeń historycznych i ich interpretacji. 

Komisja Europejska zaprasza do konsultacji w sprawie dostępu do sądu w sprawach środowiskowych

Komisja Europejska ogłosiła rozpoczęcie konsultacji w sprawie reformy systemu dostępu do sprawiedliwości w sprawach związanych z ochroną środowiska. Potrwają one do 23 września. Aby wziąć udział w konsultacjach należy wypełnić ankietę, która dostępna jest tu.

Dostęp do sprawiedliwości w sprawach środowiskowych gwarantuje Konwencja z Aarhus, której stronami są nie tylko państwa członkowskie, ale także Unia Europejska. Na poziomie UE Konwencję wdraża Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, które jednak było bardzo krytykowane za niewystarczającą implementację Konwencji właśnie w zakresie dostępu do sądu dla organizacji pozarządowych zajmujących się środowiskiem. Bardzo ograniczono w nim bowiem podmiotowo dostęp. Ponadto, złożenie skargi do sądu poprzedzone było wprowadzoną wyłącznie na potrzeby implementacji Konwencji z Aarhus wewnętrzną procedurą odwoławczą.