Pierwsza konwencja środowiskowa Ameryki Łacińskiej

27 września, przy okazji obrad Zgromadzenia Ogólnego ONZ została otwarta do podpisu pierwsza środowiskowa konwencja regionalna państw Ameryki Łacińskiej i regionu Karaibów. Konwencja dotyczy dostępu do informacji o środowisku, udziału w podejmowaniu decyzji i sprawiedliwości. Jest zatem w istocie południowoamerykańskim odpowiednikiem Konwencji z Aarhus, przyjętej na forum Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. Konwencja z Escazú, jak została nazwana od miejsca gdzie została przyjęta w marcu 2018 r., była z kolei negocjowana na forum Komisji Gospodarczej Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Tekst konwencji dostępny jest tu. Konwencja została podpisana już przez 15 państw, spośród 33 członków Komisji. Wejdzie w życie po jej ratyfikowaniu przez 11 państw. 

ETS wspiera dostęp do informacji o środowisku dla organizacji pozarządowych

W ubiegłą środę - 23 listopada - Trybunał Sprawiedliwości wydał dwa orzeczenia w bardzo podobnych sprawach dotyczących dostępu do informacji o środowisku. W pierwszej z nich (C‑442/14) ETS odpowiadał na pytanie prejudycjalne sądu holenderskiego w sprawie Bayer a holenderskim organem wydającym zezwolenie na środki ochrony roślin i produkty biobójcze, zwanym dalej „CTB”. Druga sprawa (C-673/13 P) stanowiła odwołanie Komisji od orzeczenia Sądu w sprawie przeciwko holenderskiemu oddziałowi Greenpeace oraz Pesticide Action Network Europe w Brukseli. W obu przypadkach spór dotyczył zakresu pojęcia informacji o środowisku i możliwości ograniczania takich informacji. Zgodnie z art. 4 Konwencji z Aarhus, której stronami są zarówno państwa członkowskie jak Unia Europejska, muszą one podać "społeczeństwu" informacje dotyczące stanu środowiska, nawet wówczas gdy osoba żądająca takich informacji nie poda żadnego uzasadnienia. W art. 4 Konwencji określono także szereg wyjątków od tego zobowiązania, między innymi informacje, które mogłyby niekorzystnie wpłynąć na tajemnicę handlową lub przemysłową. Jednocześnie jednak nie stanowi to usprawiedliwienia dla nieujawniania informacji dotyczących informacji o zanieczyszczeniach. Ten przepis został bezpośrednio włączony także do wykonującego Konwencję z Aarhus rozporządzenia 1367/2006. 

Sąd UE: odmowa dostępu do dokumentów w trakcie negocjacji politycznych jest uzasadniona

W ubiegłym tygodniu Sąd UE wydał wyrok, w którym zatwierdził decyzję Komisji w zakresie odmowy dostępu do dokumentów organizacji pozarządowej ClientEarth, argumentując to koniecznością zachowania tajemnicy w trakcie negocjacji politycznych.

20 stycznia 2014 r. skarżąca złożyła do Komisji Europejskiej dwa wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43). Pierwszy z tych wniosków dotyczył „przeprowadzonej przez Komisję oceny skutków w zakresie wdrożenia filaru »dostęp do wymiaru sprawiedliwości« konwencji z Aarhus”, zaś drugi – „przeprowadzonej przez Komisję oceny skutków w zakresie zmiany europejskich ram prawnych dotyczących kontroli i nadzoru nad środowiskiem na poziomie krajowym i Unii Europejskiej”. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że oba wnioski dotyczyły prac Komisji, które znajdowały się na stosunkowo wczesnym procesie konsultacji z państwami członkowskimi UE. 

Trybunał Sprawiedliwości UE o wdrażaniu przez Wielką Brytanią Konwencji z Aarhus

13 lutego Trybunał Sprawiedliwości wydał orzeczenie w sprawie C-530/11, Komisja przeciwko Wielkiej Brytanii, w której Komisja zarzuciła Wielkiej Brytanii niewłaściwą implementację art. 3 pkt 7 (skreślonego z dyrektywy w 2012 r.) i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE. Podstawowych celem dyrektywy 2003/35/WE jest dostosowanie prawa UE do wymogów Konwencji z Aarhus, której stronami są zarówno państwa członkowskie jak i Unia Europejska.