Duch olimpizmu w cieniu walki z terroryzmem międzynarodowym

Kiedy w trakcie przygotowań do igrzysk olimpijskich w Seulu w 1988 roku MKOL zaprosił KRLD do rozmów o ewentualnym udziale w sportowych zmaganiach, ta odpowiedziała zaporową listą żądań, w rezultacie ostatecznie zaproszenia ostatecznie nie otrzymała (NYT, Two Koreas, Split by War, Use Olympics to Make Rare Schow of Unity). Nie dziwi zatem, że uwaga sportowego świata oczekującego rozpoczęcia zimowych igrzysk olimpijskich w Pyeongchangu od pewnego czasu zogniskowana była na nagłym ociepleniu relacji między zwaśnionymi sąsiadami, czego symbolicznym odzwierciedleniem stał się udział obu reprezentacji w ceremonii otwarcia pod wspólną flagą, czy wystawienie wspólnej kobiecej reprezentacji hokejowej.

Ceremonia otwarcia igrzysk. Reprezentacje KRLD i Rep. Korei pod flagą Zjednoczonej Korei.
Źródło Busines Insider

Do zmącenia sielankowej atmosfery doszło w dość niespodziewany sposób, w związku z działaniem sponsora imprezy a zarazem lokalnego czempiona technologicznego.

MKOL zawiesza Rosyjski Komitet Olimpijski

Rada Wykonawcza Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, działając na podstawie druzgocącego dla Federacji Rosyjskiej raportu ws. państwowego systemu wsparcia dopingowego dla sportowców, podjęła decyzję o nałożeniu dotkliwych sankcji na rosyjski komitet olimpijski, w istocie zawieszając go w prawach uczestnika międzynarodowego ruchu olimpijskiego.

Źródło: Boston Herald

Olimpijska reprezentacja uchodźców

Podczas gdy świat zmaga się z najgorszym kryzysem migracyjnym od czasów II wojny światowej, a Polska zamyka granice (DGP, Ostra selekcja na granicy. Polska nie wpuszcza chętnie uchodźców), właśnie igrzyska w Rio stały się okazją do symbolicznego podkreślenia skali problemu. Symbolu dla 65 milionów osób zmuszonych do opuszczenia swojego kraju o tyle istotnego, o ile powszechna sympatia wobec sportowców-uchodźców nie przekłada się na empatię świata dla samych uchodźców (NYT, The World Loves Refugees, When They’re Olympians). 

Zrywając ze 120 letnią tradycją organizacji zawodów przez komitety narodowe, Rada Wykonawcza Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego dopuściła do startów zespół składający się z uchodźców, na prawach równych krajowym komitetom olimpijskim. Wymagało to podjęcia decyzji w szeregu kwestii formalnych.

Igrzyska arbitrażowe

We wczorajszym poście dotyczącym raczej ponurej atmosfery wokół trwających zmagań olimpijskich wspomnieliśmy m.in. o skandalu dopingowym dotyczącym rosyjskiej reprezentacji lekkoatletycznej. O ile wcześniejsza dyskwalifikacja MKOL rosyjskich olimpijczyków została ograniczona co do wybranych osób (Reuters, Sports tribunal opens Rio's doors to more Russian dopers), o tyle Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski zdyskwalifikował całą reprezentację, której przysługuje 21 dniowy termin odwołania od decyzji (CNN, Entire Russian Team Banned From Paralympics in Rio Over Doping). Afery dopingowe nie ograniczają się zresztą jedynie do sportowców rosyjskich, o czym boleśnie przekonali się choćby polscy kibice (Eurosport.onet.pl, Rio 2016: fatalne informacje, trzeci Polak prawdopodobnie na dopingu).

Z interesującej nas perspektywy prawnomiędzynarodowej nie sposób zatem nie odnotować rekordowej liczby postępowań, które m.in. na tym tle wszczęto przed funkcjonującym ad hoc Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu (CAS).