ICSID rejestruje skargę wniesioną przez wenezuelski "rząd" Guaidó

Na początku roku sygnalizowaliśmy liczne prawnomiędzynarodowe aspekty rozruchów w Wenezueli. W szczególności zainteresowało nas zachowanie rządów m.in. USA i Wlk. Brytanii, które określiliśmy mianem uznania antycypującego. Na koniec roku do tej wenezuelskiej sagi prawnej dopisany został kolejny frapujący epizod. Wszystko wskazuje na to, że ICSID przyjęło skargę "rządu" Guaidó o uchylenie wyroku arbitrażowego ConocoPhillips.

David R. Malpass nowym prezesem Banku Światowego

Z początkiem miesiąca Dyrektorzy Wykonawczy Banku Światowego jednogłośnie wybrali Davida R. Malpassa na nowego prezesa Banku Światowego, tj. Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (MBOiR) oraz  Międzynarodowego Stowarzyszenia Rozwoju (IDA). 

Prezes Banku Światowego ex officio przewodniczy również radom pozostałych organizacji Grupy Banku Światowego: Międzynarodowej Korporacji Finansowej (IFC), Agencji Wielostronnych Gwarancji Inwestycji (MIGA) oraz Rady Administracyjnej Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID).

David R. Malpass

Malpass zastąpi na stanowisku Jim Yong Kima, który jak informowaliśmy w styczniu podał się do dymisji. Jest to dość ciekawe w kontekście przebiegu (braku) kampanii wyborczej, deklaracji programowej i pierwszych wystąpień.

Immunitet organizacji międzynardowych: SSN USA uznaje ograniczony charakter immunitetu jurysdykcyjnego IFC

Na wokandę w USA wróciła problematyka immunitetu organizacji międzynarodowych.

Ostatni raz przedmiotem olbrzymich kontrowersji było uznanie przez tamtejszy sąd apelacyjny immunitetu ONZ w sprawie z powództwa ofiar epidemii cholery na Haiti (post tutaj). Mimo że sąd apelacyjny utrzymał wyrok pierwszej instancji (Georges v. United Nations), kilka tygodni po jego ogłoszeniu informowaliśmy że Organizacja sama uznała własną odpowiedzialność w sprawie.

Kolejnym przyczynkiem do rozwoju prawa immunitetów stanie się wyrok Sądu Najwyższego USA z 27 lutego b.r. ws. Jam v. International Finance Corporation, No. 17-1011. Stosunkiem głosów 7:1 SN orzekł, że Międzynarodowa Korporacja Finansowa (IFC, organizacja Grupy Banku Światowego) korzysta, na podstawie ustawy z 1945 r., z takiego samego immunitetu jurysdykcyjnego co państwa zgodnie z ustawą z 1976 r. Innymi słowy, również w przypadku organizacji międzynarodowych  doszło do funkcjonalnego ograniczenia zakresu ochrony immunitetowej.

Prezes Grupy Banku Światowego podaje się do dymisji

Na 3 lata przed końcem drugiej kadencji do dymisji podał się Jim Yong Kim, Prezes Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju a zarazem Grupy Banku Światowego. Rezygnację z prowadzenia największego na świecie banku rozwojowego uzasadnił lepszymi możliwościami, jakie dla rozwiązywania najważniejszych problemów świata stwarza prywatny fundusz inwestycji infrastrukturalnych (którego nazwa nadal pozostaje tajemnicą).

Jim Yong Kim, Prezes MBOiR. Źródłó: NYT.

Pod pewnymi względami ruch ten jest logiczną kontynuacją rozczrowania Jim Yong Kima ograniczonymi efektami podjętych wysiłków na rzecz reformy sposobu funkcjonowania MBOiR. Od konferencji założycielskich Bretton Woods Bank w zasadzie ograniczał się do zbierania wkładów kapitałowych od państw wysoko rozwiniętych i przeznaczania ich na inwestycje infrastrukturalne, tam gdzie są one najbardziej potrzebne. Część komentatorów zgadza się tutaj z opinią Yong Kima odnośnie do ograniczonego potencjału finansowego MBOiR, wskazując na liczoną w bilionach dolarów lukę między łącznym finansowaniem wszystkich światowych instytucji rozwojowych a potrzebami instytucjonalnymi państw rozwijających się  (Bloomberg, Is It Time to Give Up on the World Bank?). Dodatkowo wskazuje się w tym kontekście, że specyficzna pozycja banku skłania do powściągliwości w kontrolowaniu sposobu wydatkowania środków czy kontestowaniu warunków finansowania.  

Rekomendacja Warszawska w sprawie odbudowy i rekonstrukcji dziedzictwa kultury

Źródło: http://www.mkidn.gov.pl/pages/posts/rekomendacja-warszawska-ws.-odbudowy-i-rekonstrukcji-dziedzictwa-kultury-zostala-przyjeta-8341.php

W dniu 8 maja 2018 r. (wtorek) przyjęto na Zamku Królewskim w Warszawie Rekomendację Warszawską w sprawie odbudowy i rekonstrukcji dziedzictwa kultury. Stanowi ona zwieńczenie międzynarodowej konferencji pt. "The Challenges of World Heritage Recovery. International Conference on Reconstruction” (zob. program), która odbyła się w Warszawie w dniach 6-8 maja. Dokument ten został wypracowany podczas obrad, w których wzięło udział około 200 ekspertów reprezentujących ponad 30 państw świata, organizacji i instytucji międzynarodowych - UNESCO, Bank Światowy, United Nations Office for Disaster Risk Reduction – oraz przedstawiciele globalnych organizacji pozarządowych - Global Alliance for Urban Crises, ICOMOS (Międzynarodowa Rada Ochrony Zabytków), ICCROM (Międzynarodowe Centrum Badań nad Ochroną i Konserwacją Dziedzictwa Kulturowego). Rekomendacja Warszawska zostanie zaprezentowana Komitetowi Światowego Dziedzictwa podczas 42. sesji, która odbędzie się w dniach 24.06-07.07 br. w Bahrajnie.

Guest post: Moving Trade into the 21st Century: Towards a More Inclusive Trade Agenda?

International organizations sometimes publish general reports – in addition to the usual annual versions – about their work and the future of their remit. Such reports invariably have a theme and are done when these organizations or the work they carry out has come under challenge. In 2005, on the occasion of the WTO’s so-called Sutherland report, Armin von Bogdandy and I found that:

“[a] perception of institutional crisis is pervading international organizations. One evermore fashionable response by the administration of an affected organization is to entrust a group of eminent persons to consider its future. Perhaps not surprisingly the resulting report calls for a politically feasible strengthening of that organization for which it provides good grounds.”

Early April saw the release of a – much less frequent – joint report by the World Bank, the International Monetary Fund, and the World Trade Organization, entitled Making Trade an Engine of Growth for All. The motive for the report is best interpreted as responding to a problem that is fundamental enough to warrant such an unusual step: the increasing calls for and a turn to more inward-looking economic policies. The Trump administration’s protectionist rhetoric and actions (see here, here and here) are the prime example for this development, with Brexit – despite assertions to the contrary: think Global Britain – serving as another.

The circumstances surrounding the release of the report also lead to the conclusion that it is designated to respond to the growing trend of inward-looking economic policies: it took place a) just prior to the 2017 Spring Meetings of the IMF and the World Bank Group, and b) in Berlin which the Financial Times’ Shawn Donnan called the “new capital of global free market liberalism”. The policy differences between the proponents and opponents of multilateralism are now clearly at display: Chancellor Merkel and the leaders of the IMF, the World Bank, the ILO, and the WTO have called for increasing trade policy cooperation and coordination, with the stated goal to not only curb protectionism, but also in order to reduce inequality and combat climate change. US Commerce Secretary Wilbur Ross on the other hand denied that US policies were protectionist (calling warnings of protectionism – ostensibly geared towards the US and other countries – “rubbish”).

The Trump administration policies and Brexit are the most visible manifestations of perceived political solutions to the discontent with the current globalized and interdependent economic system. The report itself recognizes that the public attitude towards trade is not as favorable as they used to be (paras 21-23). While it does not explicitly say so, it is worth noting that the three institutions have recognized that economic inequality is one of the main drivers of this discontent and that their past policies were – or at the very least were seen to be – partially responsible for this discontent.

The report touches on a number of issues, ranging from the long-term trends and benefits of trade, the interplay between trade and (domestic) adjustment (policies), to the need for a stronger rules-based trade regime. It is this last part that this post will focus on by analyzing the sometimes subtle, but important changes in direction that the report advocates as well its shortcomings.

The overall narrative of the report is such that the policies of trade liberalization championed by the three institutions since the end of WW II have resulted in a period of expansion of world trade at an “unprecedented historical pace” (para. 5). The institutions’ policies, indeed their very raison d’être, such as open markets, increased trade integration and competition, efforts to curb protectionist policies, “good governance” and fiscal discipline have come under intense scrutiny. But the report also contains remarkable language – at least for the institutions involved: it recognizes that globalization provides positive effects only where the appropriate domestic policies, including “social protection policies” (page 33), are in place so as to lead to a more equal distribution of gains.

The section entitled “Building Stronger Rules-Based Trade” (page 37 et seq.) reiterates the centrality of a strong WTO as opposed to a more fragmented trading system characterized by preferential/regional trade agreements or bilateral arrangements. By doing so, it picks up ideas put forth by Robert Hudec & John Jackson that the “power-based” GATT has been replaced by a “rules-based” WTO system. It rightly points out that a “core set of rules, a strong enforcement mechanism, and a common forum for cooperating on policy and sharing information” assists in “[reducing] overall levels of trade distortions, including conventional trade measures, subsidies, and other forms of state support” (para. 72). This echoes long-standing WTO principles: reducing tariff and non-tariff barriers (para. 69), promoting competition, “reassuring the public that international trade is evenhanded” and that “rules-based trade integration is critical to share trade benefits more widely” (para. 64). Such statements are a direct response to efforts of the Trump administration to pursue a more protectionist trade and fiscal agenda.

But beyond the orthodox ideas discussed above, the report broaches – although it may not break – new ground. It mentions new forms of services (mainly in conjunction with digitization) without however stating what reforms – beyond a need for rules to be clarified or enhanced – would be needed (para. 70). An area that is marked as a “frontier area” for trade reform is investment. The report explicitly argues for linking trade and investment more closely and for a more coherent policy approach in light of global supply chains (para. 71). The report would have benefited from further clarification of this point: should efforts be made to bring investment genuinely (beyond the TRIMS Agreement) under the purview of the WTO? The report does not provide any details about the extent to which, or how, this could happen. It does not mention a range of PTAs that have incorporated both trade and investment chapters over the last years and whether these developments were the impetus for the renewed effort of integrating trade and investment policies. In addition, there has been considerable debate about the current state of investment law in general, and investor state dispute settlement in particular (see here, here, here and here). It is also worth noting that there is considerable pushback by developing countries at the moment against recent efforts within the WTO to develop rules on investment facilitation.

Finally, the report puts forward pathways for the WTO to retain its relevancy as a negotiating forum. It proposes conducting negotiations on narrower issues similar to the Trade Facilitation Agreement or the Information Technology Agreement (para. 74). Beyond that, it recommends thinking further about a more plurilateral approach to negotiations (aka variable geometry) within the WTO, without however suggesting areas in which this may be fruitful (para. 75).

While there are a number of positive elements in the report, it contains shortcomings and omissions. The first is its economics-centered focus. While impressive, the bibliography contains only a very small number of sources that are from non-economists. Eg, the only identifiable legal academic’s work cited is one that deals with political economy rather than law. This wouldn’t be an issue – and could quite easily be shrugged off as a quibble by a member of an academic community yearning for greater recognition – if the report made suggestions of, or at least hint at, how trade and investment policies could be intertwined (never mind rules implemented); how health, the environment, and equality could be reconciled with trade or investment liberalization (para. 67 of the report is – to use the words of the Appellate Body in EC – Hormones – “not a model of clarity in drafting and communication”); what the extent of regulatory autonomy of governments should be without losing sight of a minimum degree of universality of rules; how consumer or citizen welfare can become more of a direct focus for the WTO rather than producers or exporters; or whether the structural design of the current system of international economic governance could be enhanced/reformed to contribute to achieving these goals. It is rather unfortunate – and a missed opportunity – that the report relegates the important discussion on poverty and developing countries to an annex. The five paragraphs devoted to Annex A reiterate the potential positive role of trade to assist in reducing poverty (paras 82-95, see eg para. 84: “Although causality is hard to establish, this fact pattern suggest (sic) that openness promotes poverty reduction by accelerating growth.” Emphasis in original.) and the need for sound domestic institutional arrangements (para. 86). What is missing is an acknowledgement of the obstacles developing countries are facing when trying to compete with developed country producers in eg the agricultural sector.

Both political science and legal literature are replete with discussions of these issues. Given the interdisciplinary nature of international economic relations it would be more useful in the future to include a broader set of disciplines in the formulation of such important reports. Overall, Making Trade an Engine of Growth for All is a cautious step in the right direction, away from well-trodden orthodoxy. In that sense, it serves the purpose of preserving the importance of the three institutions involved in its drafting. The report recognizes that the trade (and investment) liberalization paradigm can function for a wider swath of the global population only if cushioned by domestic policies (and even that is contested, see here). This is evidenced by statements such as “[t]rade and trade-related policies have a role to play not just in promoting growth and prosperity, but helping to share that prosperity more widely” (para. 81). But it stops short of recognizing that the institutions of global economic governance themselves have opportunities to do more to achieve greater equality.

***

Powyższy artykuł dostępny jest również na EJIL: Talk!

Autor: Markus Wagner, Associate Professor of Law Uniwersytetu w Warwick (Wielka Brytania). Jego zainteresowania badawcze obejmują prawo międzynarodowe, prawo konstytucyjne i prawo porównawcze, a ostatnio przede wszystkim relacje między międzynarodowym prawem handlowym i inwestycyjnym.

Wolta w amerykańskiej polityce gospodarczej. Ocieplenie w relacjach USA-Chiny

Dominującą narracją pierwszych tygodni polityki zagranicznej prezydenta Donalda Trumpa była deklarowana gotowość administracji do poświęcenia, części, dotychczasowych sojuszy na rzecz zacieśnienia relacji z Rosją przy jednoczesnej antagonizacji Chin. W tym kontekście pisaliśmy choćby o zerwaniu z wieloletnią polityką wobec Tajwanu (post tutaj). Konsekwentne oskarżenia wobec Pekinu już od kampanii prezydenckiej poskutkowały ustanowieniem ograniczeń w przepływie inwestycji napływających i odpływających. 

Konflikt w Syrii, w szczególności od czasu amerykańskiego bombardowania bazy wojskowej w reakcji na wykorzystanie broni chemicznej (guest post tutaj), doprowadził do załamania polityki rosyjskiej. Według oświadczenia Kremla stosunki amerykańsko-rosyjskie są "najgorsze od czasu Zimnej wojny" (CNBC, Russia declares US relations in ‘worst period’ since the Cold War). Długo oczekiwana wizyta Sekretarza Stanu Rexa Tillersona w Moskwie (zob. post o przesłuchaniu Tillersona przez komisję senacką) stała się zaś okazją do wymiany wzajemnych pretensji.

Jeszcze większe zmiany dostrzegalne są w (amerykańsko-chińskich) relacjach gospodarczych i ocenie aktualnej polityki gospodarczej USA przez multilateralne organizacje gospodarcze.

Grupa Banku Światowego uruchamia globalne ubezpieczenie pandemiczne

Grupa Banku Światowego, przy współpracy z WHO, ogłosiła wczoraj uruchomienie Mechanizmu finansowania przeciwpandemicznego (Pandemic Emergency Financing Facility, PEF). Będzie to pierwsza światowa platforma ubezpieczeniowa od tego rodzaju zagrożeń. 

Do podjęcia działań w tym zakresie wezwały państwa G7 w maju ubiegłego roku podczas szczytu w Schloss-Elmau, a pierwszy wkład w wysokości 50 mln USD zadeklarowała Japonia, sprawująca aktualnie Prezydencję G7.

PEF będzie obejmować dwa elementy. Po pierwsze w ten sposób będą akumulowane środki finansowe z rynków reasekuracyjnych razem z wpływami z emitowanych przez Bank Światowych obligacji katastroficznych (CAT). Po drugie PEF będzie uzupełniany o bezpośrednie wkłady finansowe. 

Finanse międzynarodowe a prawa mniejszości seksualnych

W ubiegłym tygodniu informowaliśmy o zaostrzeniu przez Ugandę reżimu karnego wobec osób o orientacji homoseksualnej lub zachęcających do takich praktyk, co wzbudziło oburzenie wśród państw zachodnich.

Podczas gdy pierwsze reakcje miały raczej charakter ogólnych deklaracji i zapowiedzi "komplikacji w wzajemnych relacjach", zdecydowane stanowisko zajął Bank Światowy. Po tym jak Prezes Banku Jim Yong Kim potępił wszelką dyskryminację, która w formie zinstytucjonalizowanej godzi w podwaliny ładu społecznego oraz perspektyw trwałego, zrównoważonego i inkluzywnego wzrostu gospodarczego (World Bank, World Bank Group President Jim Yong Kim: Discrimination by Law Carries a High Price), szereg agencji doniosło, że rzecznik prasowy Banku zapowiedział bezterminowe zawieszenie pomocy finansowej dla Ugandy do czasu stwierdzenia, że "wejście w życie nowego prawa nie narazi realizacji celów rozwojowych" (Le Monde, Loi antihomosexualité: la Banque mondiale suspend un prêt à l'Ouganda).

Chiny: ‘Doing Business’ do poprawki?

Chiny przewodzą inicjatywie zmiany rankingu Banku Światowego (BŚ): ‘Doing Business’. Grupa, obejmująca m.in. kraje rozwijające się, związki zawodowe i międzynarodowe organizacje charytatywne, w zeszłym roku przekonała szefa BŚ do powołania niezależnego zespołu do zweryfikowania obecnej metodologii rankingu. Zespół, któremu przewodniczy Minister Planowania RPA Trevor Manuel, niedawno opublikował wyniki publicznych konsultacji. Ostateczny raport zespołu spodziewany jest pod koniec maja br. 

Zespół był krytykowany za zaangażowanie w charakterze ekspertów wieloletnich krytyków rankingu. Krytycy zarzucają, że metodologia rankingu faworyzuje deregulację, np. traktując jakiekolwiek regulacje kwestii zatrudnienia jako z gruntu niekorzystne. Podnosi się, że informacje podawane w raporcie nie powinny być prezentowane w formie rankingu. Zwolennicy rankingu podnoszą, że jest on obiektywny, rzetelny metodologicznie i motywuje członków BŚ do poprawy miejsca w rankingu. Ciekawy komentarz na temat kontrowersji wobec rankingu, zawierający m.in. informacje, że BŚ zajął się kwestią podejścia do regulacji zatrudnienia, można znaleźć np. tu. 

Financial Times odczytuje chińską inicjatywę jako przejaw rosnącej asertywności Chin w podważaniu liberalno-ekonomicznych podstaw obecnego globalnego ładu gospodarczego.