Guest Post: Szwecja coraz bliżej NATO, ale nie ma nic za darmo

 We wtorek 23 stycznia 2024 Turecki parlament wyraził zgodę na akcesję Szwecji do NATO. Dwa dni później akt podpisał prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan.

Negocjacje w tej sprawie trwały prawie dwa lata i ostatecznie wskazuje się rolę Stanów Zjednoczonych Ameryki jako kluczową w kontekście powodzenia tej misji. Informacja ta została entuzjastycznie przyjęta przez społeczność międzynarodową, a Jens Stoltenberg podkreślił, że ten krok ‘czyni nas wszystkich bezpieczniejszymi’. Jednak warto wskazać cenę, jaką Szwecja za to poparcie zapłaciła.

Po pierwsze, w odpowiedzi na zarzuty Turcji, że w Szwecji znajdują schronienie kurdyjscy terroryści, Szwecja podjęła się zmodyfikowania wewnętrznego systemu prawnego dotyczącego zwalczania terroryzmu.

Po drugie, Szwecja zniosła embargo na eksport broni do Turcji, które zostało nałożone na ten kraj po ataku na Syrię w 2019. Taki sam krok wcześniej podjęła Finlandia w ramach negocjacji akcesyjnych z Turcją.

Finalnie, proces negocjacyjny z Turcją może w oczywisty sposób stanowić inspirację dla ostatniego państwa, którego ratyfikacji wymaga członkostwo Szwecji w NATO – dla Węgier. Nie jest wykluczone, że Węgry postarają się wykorzystać swoją obecną, niejako decydującą pozycję w tej sprawie także w kontekście trwającego sporu z UE. Przewodniczący parlamentu węgierskiego podkreślił, że ‘nie postrzega kwestii członkostwa Szwecji w NATO jako szczególnie pilnej’.

autorka: dr Katarzyna Parchimowicz

Kavala p. Turcji - Komitet Ministrów RE po raz drugi w historii wszczyna procedurę wz. z niewykonaniem wyroku ETPC (art. 46 ust. 4 Konwencji)

Komitet Ministrów RE podjął 3 lutego br. formalną decyzję o zwróceniu się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z pytaniem w trybie art. 46 ust. 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka o to, czy Turcja wywiązała się z obowiązku wykonania wyroku w sprawie Kavala z 10.12.2019 r. Decyzja była kolejnym krokiem procedury rozpoczętej 2 grudnia 2021, kiedy to KM  podjął decyzję o oficjalnej notyfikacji Turcji intencji zwrócenia się do Trybunału (interim decision dostępna tu).

Jest to już druga sprawa skierowana do rozstrzygnięcia przez ETPC w trybie art. 46 ust. 4 EKPC. O zakończonej "sukcesem" sprawie wyrokonania wyroku Mamadov p. Azerbejdżanowi pisaliśmy obszernie na blogu (m.in. tu, tu i tu). Skuteczność procedury nadzoru nad wykonywaniem przez państwa wyroków Trybunału zostanie więc tym razem przetestowana w odniesieniu do Turcji. A główny problem z wykonaniem orzeczenia polega i tym razem na braku zwolnienia skarżącego z trwającego już lata i stosowanego - zdaniem Trybunału - bez podstawy prawnej - tymczasowego aresztowania.

Powodzenie procedury, podobnie jak w przypadku sprawy Mamadov, będzie zależało od tego, czy Turcja - w przypadku potencjalnego stwierdzenia przez ETPC uchybienia wykonania wyroku - zastosuje się do rozstrzygnięcia. Na orzeczenie Wielkiej Izby przyjdzie nam jednak jeszcze poczekać.

USA uznają ludobójstwo Ormian przez Imperium Osmańskie

Joe Biden, jako pierwszy prezydent USA, formalnie uznał masowe mordy Ormian przez Imperium Osmańskie podczas I wojny światowej za akt ludobójstwa (White House, Statement by President Joe Biden on Armenian Remembrance Day). Za symboliczny początek ludobójstwa 1,5 miliona Ormian uznano aresztowanie ormiańskich intelektualistów w Konstantynopolu 24 kwietnia 1915 r.

Oświadczenie USA zostało bezzwłocznie potępione przez Turcję, która wprawdzie uznała masowe zabójstwa w okresie Imperium, jednak konsekwentnie zaprzecza aby były one przeprowadzone w sposób systematyczny i zaplanowany (Al Jazeera, US President Joe Biden officially recognises ‘Armenian genocide’). Decyzja Bidena nie ułatwi skomplikowanych relacji Turcji z NATO i UE, które nałożyły na swojego partnera sankcje m.in. w związku z zakupami rosyjskiego uzbrojenia czy eksploracją gazu przy wybrzeżach Cypru (zob. nasze posty tu, tu czy tu).

Turcja wypowiada Konwencję stambulską

W dniu 20 marca br. opublikowany został Dekret Prezydenta Turcji o wypowiedzeniu Konwencji stambulskiej. Turcja była pierwszym krajem, który w 2012 r. Konwencję ratyfikował - na podstawie jednomyślnej decyzji Parlamentu. Dziś stroną Konwencji są już 34 państwa Rady Europy.  

W reakcji na decyzję władz tureckich wspólne oświadczenie opublikowali Sekretarz Generalna Rady Europy Marija Pejčinović Burić, Minister Spraw Zagranicznych RFN - Heiko Maas, pełniący funkcję Przewodniczącego Komitetu Ministrów RE oraz Przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego RE Rik Daems. 

W oświadczeniu wskazano na cele, które przyświecały przygotowaniu Konwencji (czyli zapobieganie przemocy wobec kobiet, ochrona ofiar i ściganie sprawców przemocy) oraz wskazano na fakt, że wypowiedzenie Konwencji pozbawia kobiety w Turcji możliwości skorzystania z dobrze funkcjonujących mechanizmów zapobiegających przemocy. Sygnatariusze wezwali władze tureckie do nie osłabiania systemu ochrony praw kobiet wprowadzonego Konwencją stambulską.      

Zgodnie z art. 80 Konwencji wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Sekretariat RE formalnie przyjął notyfikację wypowiedzenia z dniem 22 marca.

Guest Post: Turcja została objęta amerykańskimi i europejskimi sankcjami

USA uruchomiły w stosunku do Turcji działanie sankcji nałożonych w ramach Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act. Przedmiotowa decyzja administracji zaskoczyła wielu obserwatorów; zakładali oni, że Prezydent Trump wstrzymuje ich wdrożenie mając jednak świadomość, że sankcje wejdą w życie, automatycznie, w 2021 (zobacz tu) .

Sankcjami została objęta, przede wszystkim, agencja rządowa Defence Industries (powołana do zakupów sprzętu i wyposażenia wojskowego) oraz wysocy funkcjonariusze administracji[1]. W ramach sankcji oprócz – wcześniejsze – wykluczenie Turcji z programu F-35 zostało uzupełnione o zakaz udzielania licencji eksportowych, pożyczek oraz kredytów na zakupy dokonywane przez Defence Industries oraz blokadę osobistych aktywów znajdujących się pod jurysdykcją amerykańską oraz zakaz wjazdu na terytorium USA objętych sankcjami funkcjonariuszy.

Dalsza internacjonalizacja konfliktu w Górskim Karabachu - skarga Armenii przeciwko Turcji

Rozwój wydarzeń wojskowych w Górskim Karabachu spowodował, że Armenia złożyła do ETPC kolejną skargę międzypaństwową, tym razem przeciwko Turcji (skarga nr 43517/20). Trybunał, tak samo jak w przypadku skargi Armenii przeciwko Azerbejdżanowi, przychylił się do złożonego wraz ze skargą wniosku o nałożenie w sprawie środków tymczasowych. Tym razem zwrócił się jednak do wszystkich stron bezpośrednio i pośrednio zaangażowanych w konflikt, w tym do Turcji, o powstrzymanie się od podejmowania akcji przyczyniających się do naruszeń praw gwarantowanych cywilom przez EKPC i o respektowanie zobowiązań ciążących na państwach.

Choć przez lata funkcjonowania systemu ochrony praw człowieka opartego na Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, można było mieć niedosyt wykorzystania przez państwa mechanizmu skargi międzypaństwowej, ostatnie lata są zdecydowanie zaprzeczeniem tego trendu. Rok 2020 z, jak dotąd, pięcioma skargami międzypaństwowymi plasuje się zdecydowanie na pierwszej pozycji.  

 

Eskalacja walk między Armenią i Azerbejdżanem - czy będzie powtórka konfliktu z lat 90.?

Na początku sierpnia pisaliśmy na Blogu o odnowieniu napięć między Azerbejdżanem i Armenią w sporze o Górski Karabach, które w połowie lipca br. skutkowały krwawym starciem obu armii. Od kilku dni sytuacja jednak znacznie się zaostrzyła, a obie strony jak na razie nie dążą do deeskalacji walk, wprost przeciwnie.

Hagia Sophia znowu meczetem - odpowiedź Unii Europejskiej

 ©Andrzej Jakubowski (2009 r.)

W piątek, 10 lipca 2020 r., turecki Sąd Najwyższy orzekł, że przekształcenie meczetu, którym Hagia Sophia była do 1934 r., w muzeum było niezgodne z prawem. Tego samego dnia prezydent Recep Tayyip Erdoğan wydał dekret, zgodnie z którym ten najsłynniejszy zabytek architektury bizantyjskiej stał się na powrót meczetem. Choć spór o status budowli trwał od dawna, to decyzja władz tureckich wzbudziła protesty na całym świecie. 13 lipca została ona także potępiona przez Radę ds. Zagranicznych UE. Może to wpłynąć na eskalację sporu pomiędzy Brukselą a Ankarą, w tym na rozszerzenie listy istniejących już sankcji unijnych wobec Turcji.

Ekstraterytorialne stosowanie sankcji: Wlk. Brytania i sankcje rosyjsko-ukraińskie

Brytyjski Office of Financial Sanctions Implementation (“OFSI”) poinformował o nałożeniu indywidualnej w rekordowej wysokości 20.5 mln GBP (ok. 25 mln USD) w związku z naruszeniem sankcji ustanowionych po rosyjskiej aneksji Krymu i okupacji wschodniej Ukrainy. Niezależnie od kwoty nałożonej kary sytuacja jest ciekawa z prawniczego punktu widzenia ekstraterytorialnego skutku przyjętych środków.

Turcja wysyła wojska do Libii

Kiedy w 2010 r. wybuchła Arabska Wiosna Ludów, Egipt, Libia czy Tunezja były w centrum zainteresowania światowych mediów i opinii publicznej. Dzisiaj uwaga skupia się już tylko na pogrążonej w kryzysie Syrii, media od czasu do czasu informują również o zaangażowaniu Libanu w koalicje tworzone na Bliskim Wschodzie, ale do opinii publicznej rzadko trafiają doniesienia o wydarzeniach w północnoafrykańskich państwach. Takie podejście może okazać się poważnym błędem, bowiem napięcia w Libii mogą wkrótce doprowadzić do znacznie poważniejszej sytuacji niż  ta dekadę temu. 

Inauguracja gazociągu TurkStream

Na początku miesiąca informowaliśmy o sankcjach nałożonych przez Stany Zjednoczone w związku z budową gazociągów Nord Stream 2 i TurkStream. W przypadku tego pierwszego ukończenie projektu zapewne przeciągnie się o kilka miesięcy. W przypadku inwestycji turecko-rosyjskiej rezultaty są mniej spektakularne.

Premier Bułgari Boyko Borisov, prezydenci Rosji Władimir Putin, Turcji Recep Tayyip Erdogan, Serbii Aleksandar Vucic
podczas inauguracji TurkStream.

8 stycznia prezydencji prezydenci Rosji Władimir Putin i Turcji Recep Tayyip Erdogan dokonali uroczystej inauguracji TurkStream (Reuters, Turkey, Russia launch TurkStream pipeline carrying gas to Europe). 

Rozpoczęły się rozmowy w sprawie nowej konstytucji dla Syrii

Źródło: https://www.swissinfo.ch/eng/podcast_inside-geneva--can-a-swiss-meeting-lead-to-syrian-peace-/45336152

W ubiegłą środę, 30 października, w Pałacu Pokoju w Genewie rozpoczęły się rozmowy w sprawie nowej konstytucji dla Syrii. 150 delegatów reprezentujących rząd Syrii, opozycję i różne sektory społeczeństwa obywatelskiego (prawie 30% przedstawicieli stanowią kobiety) tworzy nowe zgromadzenie konstytucyjne pod egidą ONZ: Syryjski Komitet Konstytucyjny (dalej: Komitet). Celem tej nowej instytucji jest pogodzenie syryjskiego rządu (na czele którego stoi prezydent Baszar al-Asad) i syryjskiej opozycji. ONZ ma nadzieję, że prace Komitetu doprowadzą do negocjacji pokojowych, zmierzających do zakończenia ośmioletniej wojny domowej. Decyzje, które podejmuje to ciało, nie będą jednak wiążące w świetle prawa syryjskiego, a ich wdrożenie będzie musiało opierać się na dobrej wierze zainteresowanych stron. W tym kontekście Sekretarz Generalny NZ António Guterres stwierdził, że z zadowoleniem przyjął "wyjątkową szansę", jaką daje Komitet i powiedział, że oczekuje od uczestników prawdziwej współpracy na rzecz rozwiązania konfliktu zgodnego z rezolucją nr 2254 Rady Bezpieczeństwa NZ, które spełni oczekiwania wszystkich Syryjczyków. Dodał jednak, że rozpoczęcie prac Komitatu musi iść w parze z konkretnymi działaniami na rzecz budowania zaufania, gdyż tylko znaczące zaangażowanie w prace nad nową konstytucję Syrii, któremu będzie towarzyszyć zaprzestanie działań wojennych w całym kraju, zapewni Specjalnemu Wysłannikowi Sekretarza, Geirowi Pedersenowi, środowisko, którego potrzebuje, aby skutecznie wykonywać swój mandat na rzecz szerszego procesu politycznego.

Prezydenckie rozdwojenie jaźni: USA nakładają sankcje na Turcję.

Zaledwie przed kilkoma godzinami odnotowaliśmy, że decyzja prezydenta Donalda Trumpa o wycofaniu amerykańskich sił zbrojnych stanowiła faktyczne przyzwolenie na wkroczenie wojsk tureckich i pacyfikację syryjskiego Kurdystanu. Powstałą przestrzeń bezzwłocznie wykorzystała również Rosja, rozmieszczając siły zbrojne w północno-wschodniej Syrii "celem zapobieżenia nieakceptowalnym działaniom Turcji" i "rozdzielenia walczących" (FT, Russia calls Turkey’s invasion of north Syria ‘unacceptable’). W ten sposób doszło do zawiązania taktycznego sojuszu między siłami kurdyjskimi, reżimem al-Asada i wspierającą go Rosją. Największym zaskoczeniem obecnie wydaje się kolejne stanowisko administracji Trumpa.

Źródło: FT

Operacja Turcji w Syrii "Źródło [nie]pokoju"

Kilka dni temu prezydent USA Donald Trump ogłosił, że amerykańskie wojska wycofają się z terenu granicznego między Syrią a Turcją, co dało przestrzeń Turcji do działania. Syryjskie Siły Demokratyczne, dowodzone przez Kurdów, były głównym wsparciem amerykańskich wojsk w Syrii. Dla Turcji, która od lat walczy z Partią Pracujących Kurdystanu (PPK), Syryjskie Siły Opozycyjne i Kurdowie, którzy je tworzą są z kolei niebezpiecznymi „terrorystami”, którzy zagrażają pokojowi i bezpieczeństwu w południowej części Turcji. Turcja jednak nie tylko chce pozbyć się Kurdów ze strefy przygranicznej, ale również przesiedlić dwa miliony syryjskich uchodźców, którzy uciekali przed wojną i obecnie znajdują się w obozach na terytorium Turcji, z powrotem na teren Syrii. 

Operację pod nazwą „Źródło pokoju” Turcja rozpoczęła w środę 9 października od bombardowania i wystrzelenia rakiet w kierunku terytorium Syrii. 

Tego samego dnia Turcja przekazała Radzie Bezpieczeństwa ONZ korespondencję (S/2019/804), w której poinformowała o rozpoczęciu operacji, powołując się na art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych regulujący prawo do samoobrony jako podstawę użycia siły w Syrii, aby „zwalczyć nieuchronne zagrożenie terrorystyczne, zapewnić bezpieczeństwo tureckiej granicy, zneutralizować terrorystów pochodzących z terenów sąsiadujących z tureckim terytorium oraz wyzwolić Syryjczyków spod tyranii syryjskiej gałęzi PPK, PPK/PUD [Partii Unii Demokratycznej/ PJO [Powszechnych Jednostek Obrony], jak również Daesh [Państwa Islamskiego]”. 

UE nakłada sankcje na Turcję za odwierty przy wybrzeżach Cypru

W połowie lipca Unia Europejska zawiesiła kontakty wysokiego szczebla oraz pomoc finansową dla Turcji, w związku z podejmowanymi przez tą ostatnią krokami zmierzającymi do eksploracji gazu w cypryjskich wodach terytorialnych. Zawieszono także negocjacje porozumienia ws. lotnictwa, które mogłoby ze Stambułu uczynić regionalny hub transportowy.

Rada UE wyraziła ubolewanie, że "pomimo licznych wezwań do zaprzestania nielegalnych działań we wschodniej części Morza Śródziemnego, Turcja kontynuowała odwierty na zachód od Cypru i rozpoczęła drugą operację tego rodzaju na północny wschód od Cypru na wodach terytorialnych tego państwa. (...)Rada ponownie wzywa Turcję do powstrzymania się od takich czynów, działania w duchu dobrego sąsiedztwa i poszanowania suwerenności i suwerennych praw Cypru zgodnie z prawem międzynarodowym." 

Zdaniem Ankary to Republika Cypryjska nie ma natomiast prawa do podjęcia jednostronnej decyzji ws. eksploracji złóż gazu i musi w tym zakresie współpracować w Republiką Cypru Północnego, która zaproponowała odnośny plan współpracy i podziału zysków gazowych. Z kolei część obszarów, zdaniem Nikozji należących do cypryjskiej wyłącznej strefy ekonomicznej, według Ankary należy do jej szelfu kontynentalnego.

Turecki statek wiertniczy eskortowany przez okręt marynarki
Pitarakis/Associated Press

Bezprecedensowa w NATO wymiana sankcji między Turcją a USA

Wczoraj prezydent Recep Tayyip Erdogan ogłosił, że kolejne tureckie sankcje obejmą elektronikę ze Stanów Zjednoczonych (wprost wymieniając iPhone'a). Jest to zarazem najświeższa odsłona sporu, o bezprecedensowej skali między dwoma państwami członkowskimi NATO, na tle m.in. amerykańskiej polityki bliskowschodniej, który dość niespodziewanie eskalował na początku miesiąca.

Do załamania relacji doszło na tle aresztowania w 2016 r. - po nieudanym zamachu stanu - ewangelickiego pastora Andrew Brunsona. Pastor, który prowadził działalność misyjną nad morzem egejskim od przeszło dwóch dekad, został oskarżony o szpiegostwo i terroryzm. Miał on koordynować organizację kolejnego, kurdyjskiego, zamachu stanu, za co łącznie grozi mu kara do 35 lat pozbawienia wolności. Administracja amerykańska, z ewangelickim wice-prezydentem Mike Pencem na czele, wielokrotnie określiła postępowanie mianem bezpodstawnego, a sam zatrzymany nie przyznaje się do stawianych mu zarzutów (WSJ, Talks Fail to Break Impasse on U.S. Pastor Held in Turkey). Po kolejnych, oficjalnych i nieoficjalnych, rozmowach, administracja amerykańska miała w ubiegłym miesiącu być przekonana, że wynegocjowano porozumienie w sprawie zwolnienia pastora. Ku jej zakończeniu, również ostatnia rozprawa zakończyła się jednak utrzymaniem aresztu.

Zapora Ilısu: polityka, prawo do wody i wielkie zagrożenie dla Hasankeyf, jednego z najstarszych miast świata

Źródło: https://www.balkaneu.com/hasankeyf-close-to-complete-destruction-why-does-turkey-insist

W ostatnich miesiącach nasilała się dyskusja na temat ukończenia wielkiego projektu hydrologicznego w tureckim Kurdystanie: zapory Ilısu. Budowa tamy na rzece Tygrys, w obszarze historycznej Mezopotamii, w niedalekiej odległości od granic Syrii oraz Iraku (zob. mapa poniżej), rozpoczęła się w 2006 r. i dziś cały projekt zmierza ku końcowi. Od początku inwestycja ta wzbudzała kontrowersje. Po pierwsze, wskazuje się, że stworzenie olbrzymiego sztucznego zbiornika wodnego (o powierzchni 300 km²) doprowadzi do istotnych zmian stosunków wodnych i klimatycznych na całym Bliskim Wschodzie, w szczególności ograniczy dostęp do wody w Syrii i Iraku. Może to spowodować wielkie susze, uzależniając państwa leżące poniżej zapory Ilısu od “dobrej woli” władz w Ankarze. W ten sposób Turcja wzmocni swoją pozycję na Bliskim Wschodzie, co może także skutkować poważnymi konfliktami z sąsiednim Iranem. Po drugie, powstanie wielkiego zbiornika wodnego w dolinie Tygrysu wiąże się z wysiedleniem ludności kurdyjskiej od wieków zamieszkującej te obszary. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jednym z celów władz tureckich są represje wobec Kurdów oraz ich ambicji niepodległościowych wzmocnionych przez konflikty zbrojne w sąsiednich Syrii i Iraku. Może to na lata utrudnić proces pokojowy w regionie. Po trzecie, wody nowego zbiornika pochłoną zabytki starożytnego Hasankeyf, jednego z najstarszych miast świata. Ocenia się, że ślady pierwszego osadnictwa w tym miejscu - bezcenne neolityczne jaskinie - pochodzą sprzed ok. 6 tysięcy lat p.n.e. Hasankeyf co roku odwiedzają dwa miliony turystów. To miejsce to prawdziwy skarb oraz bardzo ważne źródło dochodów lokalnej społeczności. Dlatego trwa walka o wpisanie go na Listę Dziedzictwa Światowego UNESCO. Już w 2009 r., na skutek protestów archeologów oraz organizacji kurdyjskich z finansowania prac wycofali się zagraniczni inwestorzy. Bez zgody Turcji wpis na Listę nie będzie jednak możliwy. Czas goni. W lutym 2018 r. tama została ukończona, a na początku czerwca rozpoczęło się napełnianie zbiornika wodą. W połowie czerwca na żądanie Iraku wstrzymano jednak na krótko ten proces (zob. tu). W lipcu zaś zaniepokojenie możliwymi zmianami klimatycznymi w regionie, w szczególności burzami piaskowymi, wyraził Iran (zob. tu).

Źródło: http://www.hasankeyf.org/eng/projects.htm 

Turcja niszczy bezcenne zabytki w Syrii

Świątynia Ain Dara po ataku

Źródło: Delil Souleiman/AFP/Getty Images

https://news.artnet.com/art-world/destruction-ain-dara-1210982

Świątynia Ain Dara przed atakiem

Źródło: http://www.abovetopsecret.com/forum/thread935208/pg1

W dniu 20 stycznia 2018 r. wojska tureckie rozpoczęły ofensywę ("Gałązka Oliwna") przeciwko Ludowym Jednostkom Ochrony (YPG), milicji kurdyjskiej działającej na terenie Syrii, w rejonie miasta Afrain. YPG, początkowo będąca zbrojnym ramieniem Partii Unii Demokratycznej (PYD), stanowi aktualnie oficjalną armię Demokratycznego Systemu Federalnego Północnej Syrii, terytorium kontrolowanego przez Kurdów. Turcja uznaje YPG za organizację terrorystyczną, poprzez jej związki z Partią Pracujących Kurdystanu (PKK), która de facto zagraża jej interesom w regionie. Pisaliśmy we wtorek, że Turcja uznała, że przysługuje jej prawo do samoobrony, na podstawie art. 51 KNZ, w związku z działalnością organizacji terrorystycznych, które używają siły (przeprowadzają ataki zbrojne) przeciwko jej terytorium. 

Prawo do samoobrony a terroryzm - najnowszy kazus Turcji

W dniu 20 stycznia turecki chargé d’affaires przy ONZ, w listach skierowanych do Przewodniczącego RB ONZ i Sekretarza Generalnego ONZ, poinformował o rozpoczęciu przez Turcję operacji militarnej na terytorium Syrii, w związku z działalnością organizacji terrorystycznych na terytorium tego państwa, w regionie Afrin, która zagraża tureckim prowincjom Hatay i Kilis. Turcja, jako na podstawę prawną operacji, wskazała na prawo do samoobrony z art. 51 KNZ. Celami operacji mają być: zapewnienie bezpieczeństwa regionom przygranicznym, zneutralizowanie terrorystów z regionu Afrin i pomoc „bratnim Syryjczykom”.

Kolejna decyzja ETPCz o niedopuszczalności w sprawach p. Turcji dotyczących skutków wprowadzenia stanu wyjątkowego

ETPCz odrzucił kolejną skargę złożoną przeciwko Turcji w związku z wprowadzeniem w ubiegłym roku stanu wyjątkowego, tym razem była to skarga zwolnionego z pracy nauczyciela. Trybunał uznał, że skarżący Köksala nie wykorzystał dostępnych krajowych środków odwoławczych, ponieważ zgodnie z przepisami dekretu, który był podstawą jego zwolnienia z pracy, miał możliwość zwrócenia się o weryfikację decyzji podjętej w jego sprawie do Komisji ds. Stanu Wyjątkowego. 

Jest to kolejna decyzja Trybunału odrzucająca skargi osób dotkniętych wprowadzeniem stanu wyjątkowego, w której podkreślono nieskorzystanie przez skarżącego ze środków krajowych. Jak jednak wskazują media powołana 23 stycznia br. komisja nie rozpoczęła jeszcze swojej działalności, pomimo faktu, że ponad 120 tys. osób straciło pracę w wyniku wprowadzenia dekretów stanu wyjątkowego i potencjalnie może się do niej odwołać.